«لغت نامه دهخدا»
[تَ وَهْ هُ] (ع مص) شتافتن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || پای درخزانیدن به زمین در رفتار. یقال: یتوهس الارض فی مشیته؛ ای یغمزها غمزاً شدیداً. || به طرز نیکو رفتن شتر. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || گرانبار رفتن. (از اقرب الموارد). || (اِ) رفتار گرانبار. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).