ته بازاری

«لغت نامه دهخدا»

[تَهْ] (ص نسبی) ... همان بازاری(1) و ته بازاری. جمعی که جا و مکانی ندارند و در ته بازار می باشند. از اهل زبان بتحقیق پیوسته کنایه از مردم اهل حرفه مثل طباخ و کبابی و نانوا و دلال و سمسار و پالان دوز و غیرهم که در بازار دکان داشته باشند(2) و لهذا اطلاق آن بر مردم اجلاف و فرومایه نیز آمده. (آنندراج) :
نشکند هرگز خمار من ز ته مینای می
طفلک مقبول ته بازاریی می خواستم.
طاهر وحید (از آنندراج).
مست سازد گر مرا مانند ته مینای می
نشاء طفلان ته بازار، اینم ثابت است.
؟ (ایضاً).
|| در هندوستان ته بازاری محصولی را گویند که از مردم بازارنشین گیرند و این مردم غیردکاندار باشند. مثل تره فروش و فواکه فروش و مانند اینها که اجناس را از اطراف آورده در بازار فروشند. (آنندراج). مال الاجارهء سکوهای بازار. (ناظم الاطباء).
(1) - در ذیل کلمهء ته بازار.
(2) - ظ: نداشته باشند یا: در ته بازار دکان داشته باشند.