«لغت نامه دهخدا»
[تَهْ تَ] (ص نسبی مرکب، اِ مرکب) آنچه در ته تغار ماند از ماست و غیره. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). || به مزاح، فرزند بازپسین زن که پس از آن نزاید. بچهء آخرین زنی. فرزند واپسین. عجزه. زکرمه. ابن هرمه. ابن عجزه. (از یادداشتهای مرحوم دهخدا).