ته دل

«لغت نامه دهخدا»

[تَهْ دِ / تَ هِ دِ] (اِ مرکب) درون دل. (ناظم الاطباء).
- از ته دل؛ از صمیم قلب. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) : تبعیت کردم به سید خود... از روی اعتقاد و از ته دل. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 315).
در روزگار حسن سلوک تو اهل نظم
صائب شدند از ته دل مهربان هم.صائب.