«لغت نامه دهخدا»
[تَ یَ / یِ] (ع مص) تهویه. هوا دادن. عوض کردن هوای اطاق و محوطه. (فرهنگ فارسی معین). - دستگاه تهویه؛ دستگاهی که برای ایجاد هوای مطبوع در سالنها و اماکن عمومی نصب کنند. (فرهنگ فارسی معین).