تهی و تهک

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ / تُ یُ تَ هَ] (ص مرکب، از اتباع) این لغت از اتباع است به معنی برهنه و عریان و تهی و خالی. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء). خالی و برهنه. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) :
ای ز همه (زهر؟) مردمی تهی و تهک
مردم نزدیک تو چرا پاید(1).
ابوشکور (از یادداشت ایضاً).
(1) - ن ل: مردمان نزد تو چرا پایند.