تیتوس

«لغت نامه دهخدا»

(اِخ)(1) پسر وسپازین(2) و امپراتور روم از 79 تا 81 م. بود و به «خوشی های نوع انسان» ملقب گردید. او بهترین فرمانروا برای مردم بود. او در روزی که نتوانست خدمتی به مردم کند گفت: «عمرم به بیهودگی گذشت»(3)او در دوران امپراتوری پدرش (از سال 71 م.) با نمایندگان مجلس متحد شد. او اورشلیم را در سال 70 م. تصرف و ویران کرد. از حوادث دوران حکومت او آتشفشان کوه وزوو(4) در سال 79 م. است که در یک شب هرکولانوم(5)و پمپئی(6) از بین رفتند. (از لاروس). رجوع به تاریخ مغول اقبال ص 119 و قاموس الاعلام ترکی و ایران باستان ج 1 ص 80 و ج 3 ص 2086، 2342، 1455، 2588 و فرهنگ فارسی معین شود.
(1) - Titus.
(2) - Vespasien.
(3) - Diem perdidi.
(4) - Vesuve.
(5) - Herculanum.
(6) - Pompei.