تید

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع اِ) نرمی و آهستگی. یقال: تیدک یا هذا؛ یعنی نرمی و آهستگی کن. و یقال: تیدک زیداً و تید زید؛ یعنی بگذار او را و هو اما مصدر و الکاف مجروره او اسم فعل، و الکاف للخطاب. و نزد ابن مالک اسم فعل است و بس. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر