تیر امان

«لغت نامه دهخدا»

[رِ اَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب)سلاطین چون کسی را امان دهند و خواهند که مزاحمتی از لشکریان به او نرسد تیری که نام پادشاه بر آن نقش کرده باشد از جعبهء خاص به او دهند و این نشان امان باشد. (آنندراج) (از غیاث اللغات) :
تا تیر هلاکم بزنی بر دل مجروح
یا جان بدهم یا بدهی تیر امانم.سعدی.
چو مژگانش به قتل عام شاد است
وزان تیر امان کس را نداده ست.
مسیحی (از آنندراج).