تیره مقر

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ مَ قَ] (اِ مرکب) جایگاه تیره. قرارگاه تاریک و ظلمانی. در بیت زیر کنایه از گور است :
پند مدهید مرا گر بتوانید به من
آن چراغ دل از آن تیره مقر بازدهید.
خاقانی.
رجوع به تیره شود.