تیسافرن

«لغت نامه دهخدا»

[فِ] (اِخ)(1) ساتراپ ایرانی که در سال 414 ق.م. بر آسیای صغیر فرمانروائی داشت و در کوناکسا(2) فرماندهی سپاه اردشیر را بعهده گرفت ولی در سال 395 ق.م. محکوم بمرگ گردید. (از لاروس). او پسر ویدرن و برادر استاتیرا، زن اردشیر دوم یا عروس داریوش دوم بود. رجوع به ایران باستان صص 957 - 997 شود.
(1) - Tissapherne.
(2) - Cunaxa.