«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع اِ) مرد بردبار و باوقار و آهسته. (منتهی الارب) (آنندراج). وقار و بردباری. (ناظم الاطباء). وقار. (اقرب الموارد). «تاء» آن مبدل «واو» است چنانکه در تراث و وراث. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).