«لغت نامه دهخدا»
[ءِ] (ع ص، اِ) نعت فاعلی از ثور و ثوران. || کینه کشندهء دوست یا خویشاوند. کینه خواهی که آرام نگیرد تا قصاص نیابد. کینه کشنده. قصاص کننده. || خشم. غضب. یقال: ثار ثائره؛ أی هاج. || ثائرالرأس؛ ژولیده و پریشان موی.