ثاقبه

«لغت نامه دهخدا»

[قِ بَ] (ع ص) تأنیث ثاقب : رأی امیرالمؤمنین بفطرته الثاقبه و فکرته الصافیه صرف الخاطر عن الجزع. (تاریخ بیهقی300).