«لغت نامه دهخدا»
[مِ] (ع ص، اِ) نعت فاعلی از ثَمر. || غله ای است که آنرا لوبیا خوانند. آبی که آنرا در آن پخته باشند حیض و بول را براند. (برهان). لوبیا. دجر. || درختی که میوهء او رسیده باشد. || درخت میوه ناک. || گل یا شکوفهء حُماض که بفارسی ترشه است، و رنگ آن سرخ باشد.