ثانی

«لغت نامه دهخدا»

(ع ص، اِ) نعت فاعلی از ثنی. || دوم. دوّم. دویم. || جفت. || دوتاکننده. || برگرداننده. || پیچیده. || اسم یکی از اقسام مروارید. || هذا ثانی اثنین؛ أی هو احد اثنین(1). همچنین است ثالث ثلاثه تا عشره.
- فجر ثانی؛ صبح دوم. و رجوع به فجر شود.
(1) - Alter ego.