ثبور

«لغت نامه دهخدا»

[ثُ] (ع اِمص) هلاکی. عذاب. || زیان. خسران. || بازداشتن. || زیان کشیدن. || هلاک گردیدن. || هلاک گردانیدن. هلاک کردن کسی را. || رسیدن سختی و بدی. || واهلاکا گفتن. (غیاث). ویل! وای! :
بانگ میزد واثبورا واثبور
همچو جان کافران در قعر گور.مولوی.
آن چنان کاندر زمستان مرد عور
او همی لرزید و میگفت ای ثبور.مولوی.
|| مولوی در شعر ذیل ترکیب نان ثبور را بمعنی حق ناشناس آورده است :
از برای آب جو خصمش شدند
آب کور و نان ثبور ایشان بدند.
|| زفیر. زفره.