«لغت نامه دهخدا»
[ثُ رَ] (ع اِ) میانهء سینه یا اعلای آن. || گرداگرد مغاک چنبر گردن. || بروت شتر. || پارهء پریشان از گیاه و جز آن. || میان وادی و فراخی آن. ج، ثُجر.
