«لغت نامه دهخدا»
[ثَ] (ع اِ) کنجاره. ثفل. || تکس خرما و انگور. هسته و استخوان انگور. (دهار). دانهء انگور. (مهذب الاسماء). || در تحفهء حکیم مؤمن آمده است: لای چیزهای افشرده است(1) و قوتش متوسط است ما بین عصاره و جرم آن چیز و از مطلق ثجیر مراد لای آب انگور است و آن قابض و ضمادش با نمک جهت ورم حار و ورم صلب و ورم پستان و حقنهء او جهت قرحهء امعاء و اسهال مزمن و سیلان رطوبات رحم و آشامیدن برشته کردهء او با دانه های انگور که در او یافت شود جهت قرحهء امعاء و تقویت معده و اسهال بغایت نافع است. (1) - Marcs. residu. Lie. sediment.