«لغت نامه دهخدا»
[ثَ عَ] (ع اِ) راه گذار آب. || آب راههء وادی. ممر آب در بیابان. || چشمه ای که در سایهء کوه باشد. ج، ثعبان. ماء ثعب؛ آب روان.
