ثغ

«لغت نامه دهخدا»

[ثُ] (اِ) بمعنی بت. (از برهان). و بعض محققان گفته اند که چون در فارسی ثاء مثلثه نباید این لفظ فُغ بفاست. (غیاث اللغه).