ثغور

«لغت نامه دهخدا»

[ثُ] (ع اِ) جِ ثغر. پیشینیان (از دندان). || سرحدها و دربندها میان کفر و اسلام : که بدیشان خللها را دریابد و ثغور را استوار کند. (تاریخ بیهقی).
بوم چالندر است مرتع من
مار و رنگم در این نقاب و ثغور.
مسعود سعد (دیوان ص268).
و نان پارهء او به دیگری از بندگان دولت دادن که به کفایت امور و سد ثغور و موافقت جمهور قیام نماید. (ترجمهء تاریخ یمینی58).