ثقیل

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ] (اِخ) نام پسر یکی از سلاطین روم:
ابر میسره پور قیصر ثقیل
ابر میمنه قیصر و کوس و پیل.
فردوسی (لغت نامهء شاهنامهء ولف ص725).
شاید این لفظ ثفیل باشد صورتی از تئوفیل(1).
(1) - Theophile.