«لغت نامه دهخدا»
[ثَ لا] (ع ص، اِ) نعت مؤنث از ثکل. زن فرزندمرده، بچه گم کرده. ج، ثکالی. || زن عزیزمرده و گم کرده دوست. ثکول. ثاکله. ج، ثواکل.
