«لغت نامه دهخدا»
[ثَ] (ع ص، اِ) نعت مؤنث است از ثکل، مانند ثاکل و ثکلی و ثکلانه. زنی که فرزند یا دوستش نایافت یا فوت شده باشد. || هبول. || فلات ثکول؛ بیابانی که رونده در آن گم گردد و هلاک شود.