ثلب

«لغت نامه دهخدا»

[ثِ] (ع اِ) ابن البیطار از قول ابن الوحشیه گوید: ثلب نام عربی نباتی است خودرو در کنار جویبارها و اطراف آبها و آن برگهای طویل شبیه ببرگهای آزاد درخت دارد به ارتفاع دو قامت و چوبش شبیه لحبه التیس و گرم و خشک است برگ خشک شده و مسحوق وی را چون در موی ریزند مانع ریختن آن شود و آنرا قوت بخشد...(1). || (ص، اِ) مرد پیر و شتر پیر که باردار نگرداند. (یعنی آبستن نکند). || شتر پیر دندان و موی دم ریخته. || گرگ کهن سال. ج، اثلاب و ثِلَبَه. || رَجَلُ ثِلب؛ مرد عیب ناک.
(1) - نام این نبات در جای دیگر دیده نشد و دکتر لکلرک مترجم مفردات ابن البیطار نیز گوید این نبات را نمی شناسیم (ج1 ص332).