ثلط

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ] (ع اِ) ریخ پیل و مانند آن. || (مص) ریخ زدن گاو و اشتر و کودک و جز آن. || سرگین اوکندن. || ثلط کسی را؛ زدن او را به ثلط. آلودن کسی را به ریخ.