«لغت نامه دهخدا»
[ثَم م] (ع مص) گرد کردن. فراهم آوردن. || پاسپر کردن. || نیکو کردن. || چیزی به اصلاح آوردن. || رُفتن خانه و جای. || مرمت کردن: کنا أهل ثَمه و رمّه. || جعجع الدهر بی عن ثَمَه و رَمّه؛ أی عن قلیله و کثیره. || فراهم و گرد آوردن چیزی را. (و استعمال آن در گیاه بیشتر است). || ثمّ یده بالحشیش؛ بعلف مالید دست را. || ثمت الشاه النبت؛ برکند گوسپند گیاه را از بن. || ثمّ طعام؛ خوردن همهء طعام بد و نیک آن را.