«لغت نامه دهخدا»
[ثَ لَ] (ع اِ) ثُمل. رجوع به ثُمل شود. || گلی که از تک چاه برآید. || پشم پاره ای که بدان قطران بر شتر و روغن بمشک مالند. || باقی آب در تک خنور و حوض. || دانه و پست و خرما در خنور، ج، ثُمل.