«لغت نامه دهخدا»
[ثُنْ نَ] (ع اِ) زهار. || میان ناف و زهار. || اندرون شکم مردم. || مویهای دراز که بر تندی پاشنهء اسب باشد. || وسط مردم و غیر آن. || ثنه البطن؛ زیر ناف تا فرج از درون شکم. || موضعی در رحم که جنین در آن جای دارد. ج، ثُنن.