ثنیه

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ نی یَ] (ع اِ) پشته. راه پشته و کوه. راه دو کوه. راه بسوی کوه. || شهیدانی که استثناء کرد ایشان را الله تعالی از صعقه حیث قال: و نفخ فی الصور فَصَعِقَ من فی السموات و من فی الارض الا مَن شاء الله (قرآن 39/68). || چهار دندان پیشین دو از فوق و دو از تحت. پیشین. ج، ثنایا. || ناقهء در سال ششم درآمده. || مادیان در چهارم درآمده. || گوسفند و گاو در سوم درآمده. ج، ثنیات. || ستایش، بمدح باشد یا بذم. || خرمابن مستثنی از بیع. || سر و پاهای شتر قمار. || اسم است استثنا را و هر چه که آن را استثنا کنند.