ثوران

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ وَ] (ع مص) ثور. برانگیخته شدن. || برخاستن گرد و دود و فتنه. برآمدن گرد و دود. || برجستن سنگ خوار و ملخ. || ظاهر شدن خون. || برآمدن گره بر اندام. || برآمدن حصبه بر اندام: ثارت به الحصبه. || بهیجان آمدن دل و روان گردیدن آب.(1) || خاستن به سوی کسی برای زدن او. (زوزنی).
(1) - بسیار جاها تشابه عجیبی میان الفاظ ترکی و عربی پیدا میشود و معلوم نیست روابط این دو قوم در ازمنهء قدیمه کی و در کجا بوده است از جمله همین کلمهء ثور و ثوران عیناً در ترکی بصورت سورمق است: کولی باشنه سوریر، خاکستر را بر سر خود می انگیزد. کولی سورمه؛ خاک را بر مینگیز و غیره.