«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ نَ / نِ] (ص نسبی، ق مرکب) بطور استغنا و توانگری و بی نیازانه. (ناظم الاطباء). چون مستغنیان. و رجوع به مستغنی و استغناء شود.
