مستند

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ نَ] (ع ص، اِ) کسی که پناه به او برده شود. (غیاث). || تکیه کرده شده :
اصبعت در سیر پیدا می کند
که نظر بر حرف داری مستند.
مولوی (مثنوی).
|| تکیه و محل تکیه و پشتی. (ناظم الاطباء). تکیه گاه. معتمد. سند. رجوع به استناد شود. || سند حدیث. (از اقرب الموارد) (از تعریفات جرجانی). رجوع به سند شود.