مستهلک

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ لَ] (ع ص) معدوم و نیست و نابود شده. هلاک و نابود شده. (از اقرب الموارد). هلاک شونده. (غیاث). || مالی که مصرف شده و تمام شده باشد. (آنندراج) (از اقرب الموارد). رجوع به استهلاک شود. || پرداخته شده به تدریج (وام). || بدست بازآمده تدریجاً (سرمایهء اختصاص یافته به امری). || در اصطلاح عرفا، کسی که فانی در حضرت ذات احدیت است بنحوی که از او اسم و رسم باقی نماند. (از فرهنگ مصطلحات عرفا) :
کی باشد و کی لباس هستی شده شق
تابان گشته جمال وجه مطلق
دل در سطوات نور او مستهلک
جان در غلبات شوق او مستغرق.
(منسوب به ابوسعید ابی الخیر).
- مستهلک شدن؛ نیست شدن. نابود شدن.
- || بتدریج پرداخته شدن (قرض). تدریجاً پایان گرفتن (وام).
- || تدریجاً بدست باز آمدن (سرمایهء به کار رفته).
- مستهلک کردن؛ نیست و نابود کردن.
- || بتدریج پرداختن.
- || به تدریج بازگرداندن (سرمایهء به کار رفته).
- مستهلک گردیدن؛ مستهلک شدن.
- مستهلک گشتن؛ مستهلک شدن.