مسجد ضرار

«لغت نامه دهخدا»

[مَ جِ دِ ضِ] (اِخ) مسجدی است که در قرآن کریم آمده است: والذین اتخذوا مسجداً ضراراً و کفراً و تفریقاً بین المؤمنین و ارصاداً لمن حارب الله و رسوله من قبل و لیحلفن ان اردنا الا الحسنی و الله یشهد انهم لکاذبون. (قرآن 9/107)؛ آنانکه مسجد را برای ضرر رساندن و کفر و جدایی افکندن بین مؤمنان و انتظار کسی را که بر خدا و رسولش از پیش جنگیده است بر پای کردند، و سوگند خواهند خورد که ما جز نیکی و خوبی نخواستیم، خداوند گواهی میدهد که آنان دروغگویند. این آیت در شأن منافقان نازل شد که هنگام بازگشت پیغمبر از تبوک مسجدی به مباهات مسجد قبا بنا کردند و این مسجد را بنام ابوعامر که او را ابوعامر الراهب می خواندند ساختند، و او سالاری بود از آن منافقان... روز حنین این ابوعامر با هوازن بود به جنگ رسول خدا، چون دید که هوازن بهزیمت شدند بگریخت و به روم رفت و به منافقان پیغام فرستاد که در مدینه مسجدی از بهر من بنا کنید تا من از قیصر روم لشکر و سلاح و آلات جنگی بخواهم و به مدینه آیم و محمد و اصحاب وی را از مدینه بیرون کنم. منافقان آن مسجد را از بهر وی بنا نهادند و پرداختند... چون رسول خدا از تبوک بازآمد آن قوم استقبال او کردند و از او خواستند که در آن مسجد آید و نماز کند... جبرئیل آمد، گفت او را «لاتقم فیه أبداً» پس مصطفی(ص) مالک بن الدخشم را فرمود... انطلقوا الی هذا المسجد الظالم اهلها فاهدموه و احرقوه، و چنین کردند. (از کشف الاسرار میبدی ج 4 ص210).