«لغت نامه دهخدا»
[مُ سَخْ خَ] (ع ص) نعت مفعولی از تسخید. رجوع به تسخید شود. || مرد بسته خاطر. (منتهی الارب). خاثرالنفس. (اقرب الموارد). || زردرنگ گران جسم آماسیده روی. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). مُسخد.