مسد

«لغت نامه دهخدا»

[مَ سَدد] (ع اِ) درز و شکاف و سوراخ. (ناظم الاطباء). || سدَّ مسدَّه؛ قائم مقام آن گشت و در جای آن نشست. (از اقرب الموارد): فقال للاحنف ان ولیت أحداً من أهل بیتک لم تجد من یعدل عدل عبیدالله و لایسد مسده. (ابن خلکان چ فرهادمیرزا ص252 س 12).