«لغت نامه دهخدا»
[مُ سَدْ دَ] (ع ص) نعت مفعولی از تسدیل. موی فروهشته بر شانه و گردن. (از اقرب الموارد). و رجوع به مسدول و تسدیل شود. || موی فراوان و طویل. (از اقرب الموارد).