مسرور

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص) ناف بریده. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). ناف زده. مقطوع السره. یقال: وُلد الرسول (ص) مختوناً مسروراً. (امتاع الاسماع مقریزی). || فرِح. (اقرب الموارد). شاد. (آنندراج). شادکرده. (دهار). شادان. شادمان. شادمانه. خوشحال. منشرح. خوشوقت. خوش. تازه روی. خرم :
یا راقد اللیل مسروراً بأوله
ان الحوادث قد یطرقن اسحارا.
(از تاریخ بیهقی چ ادیب ص 224).
ز پیش آنکه نشابور شد بدو مسرور
پذیرش آمد فوجی بسان موج بحار.
(از تاریخ بیهقی چ ادیب ص281).
باغ چون جزع و راغ چون شبه را
دل و جان غمگن است و مسرور است.
مسعودسعد.
اثر اصطناع پادشاه بر این کرامت هرچه شایعتر شد و من بنده بر آن مسرور و سرخ روی گشتم. (کلیله و دمنه).
- مسرور شدن؛ شاد شدن. خوشحال شدن. شاد گشتن.
- مسرور کردن؛ مسرت بخشیدن. شاد کردن. خوشحال ساختن. فرح بخشیدن. مسرت دادن : به زیارت و ادای تحیت روح پدر را مسرور کرد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص 456).