«لغت نامه دهخدا»
[مِ] (ع اِ) فروزینهء آتش و آتش کاو. (منتهی الارب). وسیلهء روشن کردن و شعله ور ساختن و سوزانیدن آتش. (از اقرب الموارد). تنورشور. تنورآشور. مسعر. ج، مَساعیر. (آنندراج). || برانگیزندهء حرب. (منتهی الارب).