«لغت نامه دهخدا»
[مِ / مَ عَ] (اِخ) ابن مهلهل خزرجی ینبوعی، مکنی به ابودلف. جهانگرد مشهور قرن چهارم هجری است و متجاوز از نود سال زیسته است و بیشتر عمر را به گردش در بلاد مختلف سپری کرده. وی از اطرافیان صاحب بن عباد به شمار میرفت. قصیده ای دارد مشهور به «ساسانیه» به زبان محلی عصر عباسی که ثعالبی آن را مشروحاً آورده است. ابودلف در حدود سال 390 ه .ق. درگذشت. (از الاعلام زرکلی ج8 ص109 از یتیمه الدهر). مرحوم دهخدا در یادداشتی می نویسد: ابودلف کذاب بی عدیلی است. یاقوت از رحلهء او نقل می کند. کتاب او اخیراً در ایران طبع شده است.