«لغت نامه دهخدا»
[مَ کَ عَ / مُ سَکْ کِ عَ] (ع اِ) زمین بی علامت و نشان. (منتهی الارب). زمین مضلل و گمراه کننده: فلان فی مسکعه من أمره؛ در زمین گمراه کنندهء دشوار افتاده است که در آن راهی به روی کار نمی برد. (از اقرب الموارد).