«لغت نامه دهخدا»
[مُ مِ] (ع ص) شنواننده. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (آنندراج) : و ما أنت بمسمع مَن فی القبور. (قرآن 35/22)؛ و نیستی تو شنوانندهء آنان که در قبرهایند.