مسموع

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص) شنیده شده. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). شنوده. (آنندراج). شنیده. (یادداشت مرحوم دهخدا) :
به گوشم قوت مسموع و سامع
بسازد نغمهء بربط شنیدن.
(منسوب به ناصرخسرو).
- از قرار مسموع (به قرار مسموع)؛ بطوریکه شنیده شده.
|| قابل استماع. سزاوار شنیدن و گوش دادن و برآوردن. (ناظم الاطباء). قابل قبول و پذیرفتن : آنگاه انابت مفید نباشد نه راه بازگشتنی مهیا و نه عذر تقصیرات خواستن مسموع. (کلیله و دمنه).
- مسموع القول؛ مسموع الکلمه. که قولش قابل قبول و پذیرفتن است.
- || که گفتارش مطاع است.
- مسموع الکلمه؛ مسموع القول. و رجوع به ترکیب مسموع القول شود.