«لغت نامه دهخدا»
[ اَ بو بَ رِ لِ ] (اِخ) ابن قوام بن علی بن قوام بن منصور. یکی از مشایخ صوفیه. مولد او به صفین در سال 854 ه . ق. و در قریهء بالس واقع میان حلب و رقه میزیست. ملک کامل ایوبی به وی ارادت می ورزید و وی ملک را بجهاد عیسویان تحریص می کرد. وفات او به بالس به سال 658 بود و در 670 جسد او را به دمشق نقل کردند. (از فوات الوفیات).