مسیب بیک

«لغت نامه دهخدا»

[مُ سَیْ یَ بَ](1) (اِخ) نوادهء طهماسب قلی سلطان که از قبیلهء امام قلی خان سلطان بندرعباسی بود. از شعرای دورهء صفوی و در سلک قورچیان بوده. این شعر از اوست:
بس که در راه تو بار زشت و زیبا میکشم
جای گل بر سر زنم خاری که از پا میکشم.
(از تذکرهء نصرآبادی ص 46).
(1) - به کسر یاء مشدد نیز توان خواند، کما اینکه در تداول فارسی زبانان چنین است.