«لغت نامه دهخدا»
[مَ بِ] (ع اِ) گرهای(1) گز که جهت پیمایش ربع و نصف و مانند آن داغ و نشان کنند و به اعتبار آن جامه و جز آن را فروشند. (منتهی الارب). رخنه هائی بر روی ذراع که بر آن مبنا، داد و ستد کنند. (از اقرب الموارد) (از محیط المحیط). || نهرهای پست که از هر طرف در وی آب آید. واحد آن مَشبَر و مَشبره است. (منتهی الارب) (از محیط المحیط). (1) - کذا، و ظاهراً «گره های».