مشاطه وار

«لغت نامه دهخدا»

[مَشْ شا / مَ طَ / طِ] (ص مرکب، ق مرکب) همچون آرایشگر. همچون مشاطه. مشاطه گونه. مانند مشاطه :
از بهر عروسان فکرتت را
آرایش مشاطه وار دارد.
مسعودسعد (دیوان ص 100).
صبح... مشاطه وار کُلهء ظلمانی... برداشت. (کلیله و دمنه).
در باغ چو شد باد صبا دایهء گل
بربست مشاطه وار پیرایهء گل.حافظ.