«لغت نامه دهخدا»
[ اَ بو بَ رِ زَ ] (اِخ)محمدبن حسن بن عبدالله یا مدحج زبیدی اندلسی اشبیلی. از علمای لغت و نحو. شاگرد ابی علی قالی. مستنصر خلیفهء اندلس تعلیم پسر خویش هشام مؤید بالله را بدو گذاشت و هشام از وی تربیت نیکو یافت. سپس قضای اشبیلیه بدو دادند. و او را اندوختهء فراوان بود. او راست: کتاب مختصرالعین و کتاب طبقات النحاه و کتب دیگری در فنون دیگر ادب. به سال 379 ه . ق. درگذشت.